8-3,4. ආදරය අපායක් වූදා(කුණ්ඩලකේසී තෙරණියගේ කථා වස්තුව)

0
7

පින්වතුනේ, පින්වත් දරුවනේ, ජීවිතය කියන්නේ හරි පුදුම දෙයක්. මේ සිත විසින් අමුතු ලස්සන ලෝක මවලා දෙනවා. තමා මවා ගත්තු ලෝකය තුළ කිරුළු පළඳින්න ගිහින් කොතරම් පිරිසක් අමාරුවේ වැටෙනවාද? එවැනි වෙලාවක දුරදිග බලන්නේ නෑ. ඈත හිතන්නේ නෑ. සිතේ මැවුණු දෙය ලබාගන්න තමයි හැමදෙයක්ම කරන්නේ. නුවණ පාවිච්චි නොකළොත් කෙනෙකුට බේරෙන්න අමාරුයි. හැබැයි නැණවතා අන්තිම මොහොතේ හරි ගැලවෙනවා. මෙයත් අන්න එවැනි  ශෝචනීය ආදරය ක් ගැන කියවෙන සිදුවීමක්.

රජගහ නුවර ධනවත් සිටු පවුලක් හිටියා. ඒ සිටු යුවළට මනස්කාන්ත රූ සපුවක් ඇති, දුටු දුටුවන්ගේ මන නුවන් වසඟ කරවන දේහ විලාස ඇති යොවුන් දියණියක් සිටියා. ඈ හැදුණේ හුදෙකලාවේ. කෙළි සෙල්ලමෙන් ගත කළා. ජීවිතයේ කිසි බරක් දැනුනේ නෑ.

“අපේ දූ හරීම ලස්සනයි. මේ තමයි පරිස්සම් කරන්න ඕන වයස. නැත්නම් ඕන නැති අවුල්වල පැටලේවි. පිරිමියෙකුට ඇහැ ගැහුණොත් මුළා කරන්න බලාවි. ඒ නිසා මේ දරුවාව තනි කරලාමයි හදන්න ඕන.”

ඉතින් මේ සිටු ජෝඩුව මේ දියණිය උඩු මහලෙන් බිමට බැස්සුවේ නෑ. ඈ උඩුමහලේමයි කල් ගෙවන්නේ.දූට පුදුම ආදරය ක්.

දිනක් සඳළුතලයෙන් පාර දෙස බලා සිටිද්දී බෙර සද්දයක් ඇසුණා. ඒ සද්දයෙන් තේරුම් ගියේ කවුරුන් හෝ මරණ දඬුවමට හසු වී සිටින බවයි. ඇය මහත් උනන්දුවෙන් බලා සිටියා.

“ෂා…! ලස්සන තරුණයෙක්…! හරී අහිංසක පාටයි. අනේ…. අර… අත් දෙක පිටුපස්සට බැඳලා… පාවලට දම්වැල් දාලා… අයියෝ….! අර…. අර…. රාජපුරුෂයන් ඔහුට කසයෙන් ගහනවා. අනේ…. මොන වරදක් කළාටද…?”

ඇයගේ සිත කලබල වුණා. ඒ වගේම ඒ තරුණයා කෙරෙහි ඇයගේ සිත තරයේ බැඳී ගියා.ලොකු ආදරය ක් හටගත්තා. ඇය සඳළුතලයේ එහාට මෙහාට දුවන්න පටන් ගත්තා. ඇය කෑ ගැසුවා.

“කෝ…. මේ ගෙදර කවුරුවත් නැද්දෝ….?”

සිටු දේවිය දුවගෙන ආවා.

“මොකෝ…. මොකෝ…. දුව….? මොකෝ…. මේ බෙරිහන් දෙන්නේ….?”

ඇය සිටු දේවියගේ දෙපතුල් ළඟ ඇද වැටුණා. ඇයගේ පා බදාගෙන හඬන්න ගත්තා.

“අනේ…. අම්මා… මට ඉඳලා පලක් නෑ…. අහිංසක තරුණයෙක් දඬුවමකට අහුවෙලා….! බෙර සද්දෙන් ඇහෙන්නේ එයාට මරණ දඬුවම නියම වෙලා ඇති බවයි. අනේ …. අම්මා….. එයාව කොහොම හරි නිදහස් කරන්න…. එහෙම නොවුණොත් මට ජීවත් වෙලා පලක් නෑ! මමත් මොනවා හරි කරගන්නවා…”

සිටු දේවියට උන්හිටි තැන් අමතක වුණා. ඇඟ වෙව්ලා ගියා. දහඩිය දැම්මා. මේ සා පරිස්සමකින් හැදූ දියණියට මේ මොකද වුණේ?

“මොකක්….? ආයෙත් කියාපිය…. ආයෙත් කියාපිය බලන්න…. මෙච්චර පරිස්සමෙන් මානෙල් මලක් වගේ හැදුවේ හොරෙකුට දීග දෙන්නද….? ආයෙ නම් මේ ගැන කට හොල්ලනවා නොවෙයි…!”

සිටු දේවිය පොළොවේ අඩි හැප්පුවා. ඇස් ලොකු කරලා බැලුවා. දත් සැපුවා. ඒත් සුරතලයට හැදුණු ජීවිතයේ කිසි බරක් නොදැනුණු මේ ළඳ බොළඳ දියණිය හසුරුවාගන්න කාටවත්ම බැරිව ගියා. ඇය කෙස් කඩා ගත්තා. ඇඟපත සූරා ගත්තා. කඳුළු වගුරුවා ගත්තා. සොටු පෙරා ගත්තා. මාළ වළලු ගලවා වීසි කළා. මල් පෝච්චි වීසි කළා. ජනෙල් තිර ඉරා දැම්මා. දැන් සිටුතුමයි, දේවියයි දියණිය මෙල්ල කරන්න නොයෙක් උපක්‍රම කරනවා.

සිටුතුමා හඬන්න පටන් ගත්තා.

“අනේ…. මගේ රත්තරන් දුවේ… ඔයාට අපි පණ වුණත් දෙනවා…. ඔයා තමයි අපේ එකම වස්තුව… මෙච්චර ආදරය කින් ඔයා ඇති දැඩි කළේ ඔයා ලස්සන ජීවිතයක් ගෙවනවා බලන්නයි… මේ සිටු මැදුර උඩු මහලෙන් ඔයාව බිමට බැස්සුවේ නැත්තේ ඔයාට ඇති ආදරය නිසා මිසක් තරහට නොවෙයි… අනේ රත්තරන් දුවේ… මං ඔයාගේ තාත්තා… මං ඔයාට ආදරෙයි! ඔයාව මං ඔයිට වඩා ලස්සන රූපයක් ඇති, ගුණවන්ත සිටු කුමාරයෙකුට සරණ පාවලා දෙන්නම්… මේ කොහේවත් යන පාදඩ හොරෙකුට ඔයාගේ හිතේ ආදරයට ඉඩක් දෙන්න එපා…! ඔයා වැනසිලා යාවි…! එවැනි හොරෙකුට හිඟන කෙල්ලක්වත් කැමැති විය යුතු නෑ… ඔයා සිටු කුමාරියක්… අනේ මගේ දුවේ…. මේ තාත්තා කියන දේ අහන්න…”

ඇයට කරුණු පහදන්න කිසිවෙකුටත් බැරිවුණා. ඇය පොළොවේ හැපි හැපී වැළපෙනවා. මුළු මාළිගයම මළගෙයක් වුණා. අන්තිමේදී සිටුතුමාට කරකියාගන්න දෙයක් නැති වුණා. දරුවාට ඇති ආදරය නිසාම රාජපුරුෂයන්ට අල්ලස් දුන්නා.

“ඒයි! රාජපුරුෂයෙනි, මේක රහසක්….! කාටවත් කියනවා නොවෙයි. මෙතන කහවණු දහසක් තියෙනවා. අර කොළු ගැටයා නිදහස් කරන්න. හැබැයි කිසි කෙනෙකුට දැනෙන්න තියන්න එපා! ඒ වෙනුවට වෙන කෙනෙක්ව මරන්න. ඔය තරුණයාව හොඳට ඇඳුම් අන්දවලා මෙහෙට එවන්න.”

රාජපුරුෂයන් ඒ විදිහට කටයුතු කළා. දැන් අර හොරා සිටු මාළිගාවේ සුර සැප විඳිනවා. බලු වලිගය උණ පුරුකේ දැම්මත් කිසි දවසක කෙලින් වෙන්නේ නෑ. ඒ වගේ මේ අසත්පුරුෂ සොරා සැප ලැබුවා කියලා ගුණවතෙක් වුණේ නෑ.
දැන් සිටු දියණියට හරි සතුටුයි. ඇය රටක්, රාජ්ජයක් ලැබුණට වඩා මහා සතුටකින් කල් ගෙවනවා. ඇය ස්වාමියාට හරිම ආදරෙයි. තමන්ගේ අතින්ම ආහාර පාන සකස් කරලා දෙනවා. ඇප උපස්ථාන කරනවා. අලුත් සැමියාව සතුටු කරන අදහසින් ඇය විවිධ ආභරණ පළඳිනවා.

Sri News Media

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here